Mantelzorg komt vaak onverwacht op je pad. Zo ook bij Mieke (55), die begin 2025 de zorg voor haar dementerende moeder op zich nam nadat haar vader overleed. Naast haar rol als dochter is ze moeder, partner, collega en binnenkort zelfs oma. De verantwoordelijkheden stapelen zich op, terwijl de reistijd naar haar moeder en de toenemende vergeetachtigheid van Bep het dagelijks leven steeds ingewikkelder maken.
In dit interview blikt Mieke openhartig terug op een jaar vol aanpassingen, groei en emotionele momenten. Ze vertelt wat mantelzorg haar heeft geleerd over zichzelf, haar grenzen, haar relatie en de kunst om te blijven zorgen zonder zichzelf kwijt te raken. Haar verhaal biedt herkenning, troost en waardevolle inzichten voor iedereen die te maken heeft met de complexe, maar liefdevolle rol van mantelzorger.
“Het voelt alsof er een hele nieuwe fase is begonnen. Toen mijn vader nog leefde, ving hij veel op. Na zijn overlijden merkte ik pas echt hoe kwetsbaar mijn moeder was. Ze is beginnend dementerend, maar woont nog thuis. Ineens stond ik er als oudste dochter voor om van alles te regelen. En dat viel me soms zwaarder dan ik had verwacht.”
“Ik heb geleerd dat ik niet alles alleen hóéf te doen. Dat is misschien wel het grootste inzicht. Ik ben iemand die snel verantwoordelijkheid naar zich toetrekt. Ik ben moeder, dochter, partner, collega… en ik wil in al die rollen goed zijn. Dat zit in me. Maar ik heb gemerkt dat het oké is om dingen uit handen te geven, of om hulp te vragen aan mijn zus, nichtje of de dagbesteding van mijn moeder.”
“En ik heb ook geleerd dat ik niet altijd sterk hoef te zijn. Soms ben ik gewoon moe, emotioneel of gefrustreerd. Dat mag er zijn.”
“Heel eerlijk: het maakt het pittiger. Twee keer per week ga ik bij haar eten, plus alle ziekenhuisbezoeken, afspraken en het regelen van haar maaltijdservice. De reistijd vreet energie. Soms is mijn hele dag ingericht rondom die rit naar haar toe.”
“Ik merk dat ik daardoor nog beter moet plannen. Ik kan niet ‘even’ langs. Dat zorgt soms voor schuldgevoel als ze me nodig heeft, maar ik heb geleerd realistisch te blijven. Ik kan niet op meerdere plekken tegelijk zijn.”
“Ze vergeet steeds meer. Kleine dingen, boodschappen, medicijnen, afspraken, beginnen op te stapelen. Ze kan nog wel naar de supermarkt, maar maar kort en het wordt steeds spannender. Daarom zorg ik dat ze elke week vriesverse maaltijden krijgt. En toetjes en drinken haal ik meestal apart.”
“2026 wordt denk ik een kanteljaar. Ik oriënteer me nu al voorzichtig op tehuizen. Dat vind ik moeilijk, want ik wil haar zelfstandigheid respecteren, maar ik wil ook dat ze veilig is. Ik moet nog veel leren over wat er mogelijk is.”
” Ik ben sterker dan ik dacht, maar ik hoef het niet alleen te dragen ”
“We zijn al 30 jaar samen. Heel sterk. Maar het vraagt wel wat van ons. De zorg voor mijn moeder betekent dat ik minder spontane momenten heb met Ron. Soms voelt hij zich aan de zijlijn staan. Hij wil wel helpen, maar hij begrijpt niet altijd wat het emotioneel met me doet — zijn ouders zijn nog gezond en mobiel.”
“We hebben geleerd om meer te praten. Over verwachtingen. Over ruimte maken voor elkaar. Hij is geduldig, maar ik merk dat ik zelf actiever tijd moet vrijmaken. Dat wil ik in 2026 nog beter doen.”
“Dat werk houdt me op de been. Ik weet hoe belangrijk het is om fit te blijven, zeker in periodes van stress. Wandelen doe ik elke dag, maar ik wil in het nieuwe jaar meer krachttraining of korte workouts toevoegen. Alleen… tijd maken voor mezelf is iets waar ik nog mee worstel.”
“Het grappige is dat ik mijn cliënten altijd leer dat zelfzorg geen luxe is maar noodzaak. En nu leer ik zelf dat ik dat advies óók mag volgen.”
“Dat ik mezelf opnieuw heb leren kennen. Ik ben veerkrachtiger dan ik dacht, maar óók zachter. Ik kan groot verantwoordelijkheidsgevoel hebben, maar ook grenzen. Ik kan zorgen voor mijn moeder én voor mezelf. Het hoeft niet óf-óf te zijn. Dat heeft me sterker gemaakt.”
“Wacht niet tot je zelf uitgeput raakt. Praat, vraag hulp, plan rust. En blijf jezelf zien als mens, niet alleen als mantelzorger. Want als jij uit balans raakt, heeft niemand daar iets aan. Zorg met liefde, maar óók met wijsheid.”
Soms lukt het (even) niet meer om alles zelf te doen. Denk aan boodschappen doen, het huishouden of je dag indelen. De Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) zorgt dat je daar hulp bij krijgt. Zo kun jij langer, zelfstandig thuis wonen en blijf je onderdeel van de maatschappij. Wil jij meer weten over ondersteuning vanuit de Wmo? Lees dan hier verder.
